~ dusklavande ~

 FİNAL Sen Başkasın evrenine uygun olduğunu düşündüğüm, olağan bölümlerden farklı olmayan ve tıpkı okurken olduğu gibi sonlandırırken de sakin hissetmenizi umduğum bir final ile geldim. Bambaşka bir işleyişte Sen Başkasın finali de bambaşka olurdu elbette ancak çokça tekrarladığım gibi hafif ve huzurlu tutmaya çalıştığım bir akış vardı, dolayısıyla final de ona uygun olmalıydı.   Aklınızda yarım hissettiren çok durum olduğunun farkındayım ama bunlar kurgunun doğası gereği açık kalan kapılar, sizin tamamlamanızı istediğim üç noktalar :) İyi okumalar!     ~~~     - Umay   “Önce çocukluğuma dönelim, anlatmaya başlıyorum.” Üzerindeki çikolataları tek tek ayıklayıp çıplak hale getirdiğim kurabiyemin kalanını ağzıma sıkıştırırken bir yandan da Erdem amcamı dinliyordum. Karşımdaki koltukta başının altına küçük bir yastık koyarak uzanmış, boydan boya orayı kaplamıştı. Kurabiyenin tamamını henüz yutamadığım için sesli bir tepki veremem...

 26.BÖLÜM İki bölüm aynı anda yayımlandı. Önce 25.bölümü okuduğunuzdan emin olun :) Finalden önceki son bölümüzü okumak üzeresiniz bu arada… İyi okumalar!     ~~~     - Umay   Tabağımdaki fazla bulduğum her şeyi Kuzey’in tabağına yığıyorken etrafta olup bitenlerden biraz uzak kalmıştım. “…değil mi çiçeğim ?” Bundan önce hangi konudan bahsettiğini asla bilmesem de Sinan amcamın bana attığı topu hiç düşünmeden yakalamıştım. “Evet,” demiştim neye onay verdiğimden habersiz olsam da. Sinan amcam zafer sırıtışı ile masadakileri süzerken ben de sudan çıkmış balık gibi Kuzey’e dönüp kulağına yaklaştım. “Neye evet dedim?” Kuzey konuşmadan önce bana dönmese de onu duyardım ama inadından dibime girdiğine kalıbımı basacağım şekilde kulağıma doğru yapıştı. Nefesimi tutarak konuşmasını bekledim. “Masadaki en aklı başında insanın Sinan abi olduğuna onay verdin.” Gözlerimi kırpıştırarak sandalyemde geriye yaslandım. Öncelikle yasak aşk yaşıyor...

 25.BÖLÜM Bu bölüm ile birlikte bir sonraki bölüm de yayımda, onu da okumayı unutmayın Önceki bölüm sonunda da belirttiğim gibi bir iki bölüm boyunca Umay’ı dinleyeceğiz :) Uzunca bir zaman atlaması yapıyoruz kısacası. İyi okumalar!     ~~~     - Yıllar sonra, 12 Mayıs - Umay   Panik anlarında donup kalmak… Bu özellik bana babamdan bir hediyeydi. Hayır, o böyle biri olduğundan değildi. Ateş Karmen beni öyle güvenli bir balonun içinde büyütmüştü ve ayaklarım dolandığında hep öyle hızlı yetişiyordu ki böyle anlarla kendim baş etmeyi bilmiyordum. Annem geleceği öngörerek babamı beni biraz sorunlarımla ve engellerle baş başa bırakması için ikna etmeyi denemişti ancak başaramamıştı. Büyümekteyken bu eksikliğim beni zaman zaman ‘şımarık’ olarak nitelendirilmeye itmişti. Bana kalırsa her insanla bir bağ kurabilir ve samimi bir şekilde anlaşabilirdim ancak bunu istemediği metrelerce uzaktan belli olan insanlar için de çabalamıyordum elbe...